DZIAŁ MUZYCZNY I KSIĄŻKI MÓWIONEJ

Folwark zwierzęcy (tytuł oryginału: Animal Farm) – powieść angielskiego dziennikarza i pisarza George’a Orwella, przedstawiająca zwierzęta hodowlane, które wygnały ludzi i zaczęły same rządzić folwarkiem. Książka powstała w czasie drugiej wojny światowej i została wydana w roku 1945. Jest alegorycznym przedstawieniem komunizmu i jednocześnie głośnym ostrzeżeniem przed każdym totalitaryzmem.

Pierwsze polskie wydanie w tłumaczeniu Teresy Jeleńskiej opublikowane zostało na emigracji w Londynie w roku 1947. Niemal do upadku ustroju komunistycznego w Polsce w 1989 była to powieść zakazana przez cenzurę – pierwsze jej oficjalne krajowe wydanie ukazało się dopiero w 1988. Od roku 1979 była jednak publikowana wielokrotnie w postaci przedruków z wydań emigracyjnych w wydawnictwach niezależnych – tzw. "drugiego obiegu".

Zachowania, postaci czy aksjomaty zostały tu odniesione do zwierząt, które pewnego dnia postanawiają przejąć gospodarstwo (po namowie przez pewnego bardzo krasomówczego knura Majora, który zapowiadał m.in. lepszą przyszłość, wzrost produkcji, równe prawa). Kiedy zarządca zostaje wygnany, zwierzęta wspólnie tworzą siedem podstawowych zasad, które zapisują na ścianie obory, aby nikt nie zapomniał. Podstawowym było: Wszystkie zwierzęta są równe. Z czasem wszystko zaczyna się zmieniać, a zapowiadana idylla okazuje się antyutopią. Knur Napoleon za pomocą terroru czyni się przywódcą, wygania swojego byłego współpracownika, z czasem łamie kolejne punkty wcześniej ustalonego prawa, wmawiając zwierzętom, iż czyni wszystko zgodnie z prawem. Dział Muzyczny i Książki Mówionej posiada w swoich zbiorach audiobooki Folwark zwierzęcy i Rok 1984 - ZAPRASZAMY!

Bohaterowie Folwarku zwierzęcego:

Napoleon – knur, jeden z przywódców rewolucji, następnie – po pozbyciu się Snowballa – niepodzielny władca folwarku. Jego pierwowzorem był Józef Stalin.

Snowball lub też Chyży – knur, wojskowy przywódca rewolucji, a następnie dowódca obrony przed interwencją właścicieli sąsiednich majątków. Wchodząc w spór z Napoleonem, został wygnany z farmy, po czym został oskarżony o zdradę (wykazaną w pokazowych procesach) i działanie na rzecz ludzi. Napoleon wykorzystał to jako pretekst do zaprowadzenia terroru w gospodarstwie. Również wszystkie niepowodzenia na farmie tłumaczono rzekomą działalnością Snowballa. Jego pierwowzorem był Lew Trocki.

Major – knur, duchowy ojciec rewolucji (zmarł przed jej wybuchem) oraz twórca animalizmu. Wzorowany na Karolu Marksie, który podobnie jak Major nie dożył wprowadzenia swoich ideałów w życie.

pan Jones – właściciel folwarku, wygnany z niego przez zbuntowane zwierzęta. Jego pierwowzorem był car Mikołaj II

Benjamin – osioł, odznaczający się cynicznym stosunkiem do rewolucji. Jego pierwowzorem był sam George Orwell.

Mollie – klacz, która uciekła z folwarku. Symbolizuje burżuazję i klasy wyższe, emigrujących z Rosji po wybuchu rewolucji.

psy – odpowiedzialne w folwarku za utrzymanie władzy Napoleona i inwigilację. Pierwowzór to zarówno CzeKa, jak i NKWD.

George Orwell, właściwie Eric Arthur Blair  - urodził się 25 czerwca 1903 – był pisarzem i publicystą angielskim, uczestnikiem hiszpańskiej wojny domowej. Urodzony w Motihari w Bengalu, do Anglii przeprowadził się w 1907 roku. Jego dzieła odznaczają się wrażliwością na nierówności społeczne. Zagorzały krytyk systemów totalitarnych, zwolennik socjalizmu demokratycznego.

Często uznawany za najlepszego kronikarza angielskiej kultury XX wieku, Orwell pisał powieści i felietony; zajmował się także krytyką literacką. Za jego najbardziej znane dzieła uznawane są: futurystyczna, antyutopijna powieść Rok 1984 i satyryczna opowieść będąca alegorią systemu totalitarnego, Folwark zwierzęcy. Obie te książki sprawiły, że Orwell należy do grona najchętniej czytanych pisarzy XX wieku.

Wywarł istotny wpływ na współczesną kulturę. Przymiotnik "orwellowski" określa sytuacje, w których system zagraża wolności jednostki bądź całych społeczeństw, szczególnie w zakresie prywatności. Zwroty takie jak "Wielki Brat patrzy", czy "Wszystkie zwierzęta są równe, ale niektóre są równiejsze" są używane w potocznym języku. Powieść Rok 1984 była także inspiracją dla stworzenia popularnego reality-show Big Brother, emitowanego w kilkunastu krajach. Zmarł 21 stycznia 1950.



Aleksander Isajewicz Sołżenicyn urodził się  11 grudnia 1918 w Kisłowodzku na północnym przedgórzu Kaukazu. Był rosyjskim pisarzem, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1970, autor trzytomowego Archipelagu GUŁag.

Studiował matematykę na wydziale fizyki i matematyki Państwowego Uniwersytetu w Rostowie. Równolegle był zaocznym słuchaczem Moskiewskiego Instytutu Filozofii, Literatury i Historii. W październiku 1941 został zmobilizowany i trafił do szkoły artylerii, skąd w końcu 1942 skierowano go na front pod Orłem. Za postawę w walce otrzymał Order Wojny Ojczyźnianej drugiego stopnia, Order Czerwonej Gwiazdy oraz awans do stopnia kapitana artylerii. Wyróżnił się podczas walk w Prusach Wschodnich wyprowadzając swój oddział z okrążenia. Został aresztowany 9 lutego 1945 w Elblągu, po tym jak NKWD przechwyciło jego list do przyjaciela zawierający krytyczne opinie na temat sposobów prowadzenia wojny przez Związek Radziecki i roli Stalina. Po aresztowaniu trafił do więzienia na Łubiance. Na mocy osławionego artykułu 58, p. 10 (antyradziecka agitacja) i 11 (próba utworzenia organizacji antyradzieckiej) ówczesnego radzieckiego kodeksu karnego został skazany na 8 lat wychowawczego obozu pracy. Więziono go w obozie w dawnym monasterze Nowe Jeruzalem pod Moskwą, następnie pracował w szaraszce (specjalny obóz dla specjalistów i naukowców) w Marfinie, a w końcu przewieziono go do obozu w Jekybastuzie. Został zwolniony w lutym 1953 i skierowany na "wieczne osiedlenie" do wioski Kok-Terek w obwodzie dżambulskim w Kazachstanie. Po rozpoznaniu u niego raka żołądka poddawany był leczeniu naświetleniami w szpitalu w Taszkiencie. W 1956 został zrehabilitowany i wrócił do europejskiej części Związku Radzieckiego. Podjął pracę jako nauczyciel szkoły wiejskiej pod Riazaniem, a później w samym Riazaniu. W tym okresie intensywnie zajmował się już działalnością literacką, kontynuując to, co rozpoczął w warunkach obozowych. Pracował między innymi nad utworem Krąg pierwszy i przygotowywał się do rozpoczęcia prac nad Archipelagiem Gułag. Opowiadanie Jeden dzień Iwana Denisowicza ukazało się pod koniec 1962. Do 1966 Nowyj Mir opublikował kilka kolejnych utworów Sołżenicyna, który prawie z dnia na dzień zdobył sławę jako pisarz. Uznanie otworzyło Sołżenicynowi dostęp do szeregu archiwów, co wykorzystał zbierając materiały do Archipelagu Gułag. Zawarł w nim ustne relacje 227 świadków i mnóstwo informacji zaczerpniętych z listów byłych więźniów. Trzytomowe dzieło zostało ukończone w 1968. Własne przeżycia i wiedza jaką zdobył w trakcie prac nad Archipelagiem spowodowały, że Sołżenicyn coraz bardziej przeistaczał się z ostrożnego przeciwnika w otwartego wroga ustroju radzieckiego. Zachowywał przy tym daleko posuniętą ostrożność, przechowując rękopisy utworów w rozproszeniu u przyjaciół. Niektóre z nich już wtedy "wyciekały" na Zachód, jak na przykład Okruchy wydane w 1964 w kwartalniku Grani. W 1970 roku Aleksander Sołżenicyn otrzymał literacką Nagrodę Nobla za całokształt twórczości. W jej uzasadnieniu znalazły się m.in. słowa: za moralną siłę, z jaką spełnia obowiązki wobec niezastąpionych tradycji literatury rosyjskiej. Sołżenicyn przez długi czas nie mógł zdecydować się na odebranie nagrody, obawiając się zakazu powrotu do ojczyzny. We wrześniu 1973 KGB skonfiskowało rękopis Archipelagu Gułag. W tej sytuacji pisarz zezwolił na publikację książki przez wydawnictwo YMCA Press, co nastąpiło w Paryżu w grudniu tego roku. Oliwy do ognia dolało opublikowanie na Zachodzie jego Listu do wodzów Związku Radzieckiego. W odpowiedzi władze podjęły zdecydowane działania. Zorganizowano akcję "spontanicznych" protestów zbiorowych ludu pracującego i lawinę indywidualnych oświadczeń. Wydany specjalnie dekret Prezydium Rady Najwyższej ZSRR pozbawiał go obywatelstwa Związku Radzieckiego i nakazywał administracyjne wydalenie pisarza z ZSRR. Po wydaleniu zamieszkał na krótko w Zurychu, a po odebraniu Nagrody Nobla w 1975 i podróży do USA osiedlił rok później z rodziną koło Cavendish w stanie Vermont.

Gorbaczowowska pierestrojka stała się mimo woli początkiem demontażu Związku Radzieckiego. Świadectwem zmian był choćby fakt, że bez przeszkód można było drukować utwory Aleksandra Sołżenicyna. Sam Sołżenicyn odnosił się jednak do tych zmian nieufnie i, mimo iż 18 sierpnia 1989 roku przywrócono mu radzieckie obywatelstwo, wrócił do Rosji. Zmarł 3 sierpnia 2008 na zawał serca, przeżywszy 89 lat.

Archipelag GUŁAG: 1918-1956, próba dochodzenia literackiego – najważniejsze, trzytomowe dzieło Aleksandra Sołżenicyna, napisane w formie relacji historycznej, powstałe w latach 1958-1968. Na Zachodzie wydano je po raz pierwszy w 1973, zaś w Związku Radzieckim oficjalnie w 1989. Jest ono wymownym świadectwem zbrodniczej działalności systemu komunistycznego w ZSRR. Autor, wykorzystując swoje doświadczenia, pokazał rozwój i rozprzestrzenianie się systemu więziennictwa radzieckiego, którego celem pierwotnym miała być "eliminacja wrogich klas społecznych". W konsekwencji powstał cały "archipelag" obozów koncentracyjnych i obozów morderczej pracy, nazwany od instytucji zarządzającej (Gławnoje Uprawlenije Łagierej) Archipelagiem GUŁag. Dzieło jest świadectwem stopniowego odzierania człowieka z jego godności i zmuszania do niewolniczej pracy pod bardzo wzniosłymi hasłami.

Dział Muzyczny i Książki Mówionej posiada w swoich zbiorach "Archipelag GUŁag" wydany jako książka mówiona przez Zakład Wydawnictw i Nagrań Polskiego Związku Niewidomych w 1991 roku na 90 kasetach magnetofonowych.

Serdecznie zapraszamy!



Agatha Christie, Lady Mallowan, urodziła się  15 września 1890 w Torquay, zmarła 12 stycznia 1976 w Wallingford. Była i jest najbardziej poczytną angielską autorką powieści kryminalnych.

Agatha Christie jest najbardziej znaną na świecie pisarką kryminałów oraz najlepiej sprzedającą się autorką wszech czasów. Wydano ponad miliard egzemplarzy jej książek w języku angielskim oraz drugi miliard przetłumaczonych na 45 języków obcych. Christie wydała ponad 90 powieści i sztuk teatralnych. Ich akcja toczyła się głównie w zamkniętych pomieszczeniach, a mordercą mógł być tylko jeden z mieszkańców. Wniosła wiele nowych rozwiązań do tradycyjnej sztuki pisania kryminałów, co zapewniło jej sukces. Niektóre z jej powieści mają zaskakujące i wcześniej niespotykane w kryminałach rozwiązania, np. Zabójstwo Rogera Ackroyda czy Morderstwo w Orient Expressie. Mimo różnych eksperymentów pisarskich, zawsze grała "fair" z czytelnikami dostarczając im wszystkich wskazówek potrzebnych do rozwiązania zagadki. Jej sztuka Pułapka na myszy, wystawiona po raz pierwszy w 1952 roku w Londynie, jest nadal grana po 50 latach i po 20 tys. przedstawień.

Agatha Christie stworzyła słynne postaci literackie dwojga detektywów: ekscentrycznego Belga Herkulesa Poirota oraz starszej pani, detektyw-amator panny Marple. Będąc jeszcze u szczytu kariery napisała dwie powieści z tymi bohaterami z zastrzeżeniem, że mają się ukazać dopiero po jej śmierci (czyli kilkadziesiąt lat później). Miały to być ostatnie zagadki do rozwiązania dla Poirota i Marple. W ostatniej zagadce belgijskiego detektywa zostaje on uśmiercony, bo, jak wytłumaczyła w swoim pamiętniku, zawsze uważała go za nieznośnego. Natomiast panna Marple, której rysy były wzorowane na babce autorki, po rozwiązaniu tajemnicy Uśpionego morderstwa spokojnie powróciła do swojej wioski.

Powieści Agaty Christie w 1951 roku znalazły się w „Wykazie książek podlegających niezwłocznemu wycofaniu Nr 1”. Jej powieści zostały również objęte zakazem wznowień wydawniczych.

Nasz dział posiada w chwili obecnej 20 tomów audiobooków autorstwa Agaty Christie.

Serdecznie polecamy i zapraszamy.



Maria Szabłowska obchodzi dziś swoje 65 urodziny. Jest polską dziennikarką muzyczną, filologiem orientalnym, arabistką.



Urodziła się  26 września 1946 w Warszawie. Absolwentka arabistyki na Uniwersytecie Warszawskim. Pierwszy raz na antenie Polskiego Radia pojawiła się w Rozgłośni Harcerskiej, wystąpiła tam jako gość i opowiadała o wybranym przez siebie kierunku studiów. Trafiła do "Studio Rytm" i tłumaczyła teksty piosenek. Pracę dziennikarską rozpoczęła od audycji "Dziewczyny Bitlesów", wkrótce też rozpoczęła studia dziennikarskie. W późniejszych latach prowadziła wiele popularnych audycji muzycznych m.in. "Magazyn Muzyczny Rytm" oraz "Muzyka Nocą". W Telewizji Polskiej zadebiutowała w połowie lat 80. XX wieku w wakacyjnym programie "Studio Lato" emitowanym w pierwszym programie TVP. W późniejszych latach prowadziła program "Stare, nowe i najnowsze" oraz razem z Jackiem Żakowskim poranny program „Kawa czy Herbata?”. W duecie z Krzysztofem Szewczykiem prowadziła program "Dozwolone od lat czterdziestu", który został potem przemianowany na "Wideoteka dorosłego człowieka". 

Poniżej zamieszczamy fragment tego programu:

Obecnie prowadzi audycje radiowe m.in. "Muzyczną Jedynkę" i telewizyjne programy muzyczne m.in. "Wideotekę dorosłego człowieka".„Cały ten big beat” – które posiadamy w swoich zbiorach. Zapraszamy !!!

Chata wuja Toma napisana przez Harriet Beecher Stowe również trafiła na listę książek zakazanych.

Książka ta  została zakazana w Illinois w 1984 roku na wniosek radnego ze względu na rasizm i niestosowny język (użycie w niej słowa  „nigger”). Zdanie radnego podzielili uczniowie i rodzice. Od momentu wydania budziła silne emocje w USA, została też zakazana w 1853 r. w Rosji z powodu podważania nauk Kościoła prawosławnego i poddawanie w wątpliwość autokratycznej władzy.

Chata wuja Toma opowiada o wynaturzeniach niewolnictwa, napisana w okresie poprzedzającym wojnę secesyjną. Pisarka wystrzegała się deklaracji po którejkolwiek ze stron konfliktu, daleka od potępiania ludzi z Południa i od ubóstwiania ludzi z Północy. Głównym tematem powieści uczyniła nieludzki proceder rozdzielania rodzin  niewolników. Jej bohaterem jest Tom, sprzedany za długi i zmuszony do rozłąki z żoną i dziećmi. U nowego właściciela jest co prawda traktowany jak domownik, ale do czasu: po śmierci właściciela znowu staje się towarem wystawionym na sprzedaż. Tym razem trafia w ręce plantatorów bez skrupułów. Nawykły do posłuszeństwa, nie potrafi zdobyć się na ucieczkę — umiera po wymierzeniu mu okrutnej kary chłosty. Inną drogę wybierają Mulaci Jerzy Harris i Eliza — po sprzedaży ich dziecka decydują się na ucieczkę. Pisarka wierzyła, że domieszka białej krwi może im przynieść wolność. Powieść Stowe cieszyła się niebywałym powodzeniem, w pierwszym roku sprzedano ponad 300 tysięcy egzemplarzy. W Anglii uznano autorkę niemal za bohaterkę narodową. Według szacunków wydawców amerykańskich Chata wuja Toma pozostaje najbardziej poczytną — jeśli nie liczyć Biblii — książką świata.

 

Harriet Elisabeth Stowe z domu Beecher urodzona w Litchfield w stanie Connecticut. Amerykańska pisarka i działaczka społeczna, znana głównie z napisania sentymentalnej powieści Chata wuja Toma, opisującej murzyńskich niewolników zamieszkujących amerykańskie Południe. Pisała także powieści historyczne oraz powieści obyczajowe, których akcja toczy się zwykle w Nowej Anglii. Brała udział w akcji ukrywania zbiegłych niewolników i przerzucania ich na Północ, walczyła również o prawa wyborcze dla kobiet. Zmarła 1 lipca 1896 w Hartford.

Wszystkich chętnych zapraszamy do wypożyczania audiobooka.

Kamienie na szaniec to powieść-dokument autorstwa Aleksandra Kamińskiego szczegółowo relacjonujący przebieg oraz metody walki członków Małego Sabotażu i dywersji w pierwszych latach II wojny światowej. Oparta jest na autentycznych wydarzeniach z okresu okupacji niemieckiej Warszawy podczas II wojny światowej.

Grupa (której autor nadał fikcyjną nazwę Buki) chłopców z 23. warszawskiej Drużyny Harcerskiej „Pomarańczarnia”, wśród nich Alek (w pierwszym podziemnym wydaniu dla zachowania tajemnicy konspiracji jako Wojtek), Zośka (w pierwszym podziemnym wydaniu jako Staśka) i Rudy (w pierwszym podziemnym wydaniu jako Czarny) kończy maturą Liceum im. Stefana Batorego w VI 1939 roku. Mają piękne młodzieńcze plany, które zostają przekreślone przez wojenną rzeczywistość.

Autor mówi o swojej książce, że jest to: „Opowieść o wspaniałych ideałach braterstwa i służby, o ludziach, którzy potrafią pięknie umierać i pięknie żyć”. Tytuł nawiązuje do wiersza Juliusza Słowackiego Testament mój.

Książka Kamienie na szaniec weszła do kanonu lektur szkolnych.

Aleksander Kamiński urodził się 28 stycznia 1903 r w Warszawie. Kiedy był jeszcze małym dzieckiem, przeprowadził się z rodzicami do Kijowa. W 1911r. zmarł jego ojciec. Sytuacja materialna rodziny stała się bardzo trudna. Już jako dwunastolatek rozpoczął, więc pracę zarobkową.
W 1916 roku, w poszukiwaniu lepszych warunków życiowych, wyruszył z matką do Humania. Po drodze, podczas podróży koleją – nie wiadomo dokładnie, w jakich okolicznościach – Aleksander i jego mama stracili ze sobą kontakt, najprawdopodobniej rozłączyli się w wyniku fatalnej pomyłki ( być może p. Kamińska wsiadła do innego pociągu jadącego do Kaukazu ). Dziś trudno sobie wyobrazić taka sytuację ale wtedy wojna i rewolucja uniemożliwiły kontakt Olka z matką na kilka lat. Olek dotarł do Humania sam. Zamieszkał u wuja, dalej zarabiał na swoje utrzymanie pracą w banku i uczył się. W 1920 r. zginął wuj, zamieszkał u swego harcerskiego zwierzchnika Oskara Żawrockiego. W 1921 roku wyruszył do Polski Olek Kamiński. Rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim. Studiował historię z dodatkowym przedmiotem – archeologią.
Po studiach Kamiński powołany został do służby wojskowej.
We wrześniu 1939 roku Kamiński zorganizował ewakuacje pracowników szkoły w Górkach Wielkich. Sam pozostał w ośrodku do ostatniej chwili i dotarł do Warszawy na rowerze.
Został członkiem kierownictwa wojennego Pogotowia Harcerzy, potem na pewien czas wszedł w skład Głównej Kwatery Szarych Szeregów.
Już w październiku 1939r. Kamiński znalazł się w szeregach Służby Zwycięstwu Polski, z czasem przekształconej w Armię Krajową.
Od 1941 r. Kamiński był szefem Biura Informacji i Propagandy Okręgu Stołecznego Armii Krajowej. W 1941r. zorganizował Organizację Małego Sabotażu „Wawel” i kierował nią do wybuchu Powstania.
W czasie okupacji "Kamyk" napisał swoją najsłynniejszą powieść Kamienie na szaniec.
Jej pierwsze wydanie ukazało się w 1943 r.

Aleksander Kamiński zmarł 15 marca 1978r. Jego grób znajduje się w Warszawie, w katedrze Szarych Szeregów na Powązkach.

Dział Muzyczny i Książki Mówionej zaprasza do wypożyczania audiobooka "Kamienie na szaniec".



Zielona oś 1.0

W 1951 r. przystąpiono do opracowywania założeń nowego miasta Tychy. Głównymi projektantami byli Hanna Adamczewska-Wejchert i Kazimierz Wejchert, którzy oparli swoją kompozycję miasta na dwóch osiach. Pierwsza z nich to linia kolejowa biegnąca z zachodu na wschód. Natomiast druga oś stanowiłazielony bulwar biegnący z parku północnego przez park południowy, aż po park leśny nad Jeziorem Paprocańskim. Przy zielonej osi miały znajdować się najważniejsze obiekty kulturalne miasta Tychy. Reasumując można stwierdzić, że już od samego początku procesu projektowego miasta zielona oś była bardzo ważnym elementem. Miała ona spełniać różnorodne i ważne funkcje, od typowo urbanistycznych, centrotwórczych po funkcje społecznościowe.
Oczywiście miasto w procesie powstawania i późniejszego funkcjonowania pozostaje cały czas żywym organizmem, który z racji swojej własnej ewolucji jak i odgórnych zmian i decyzji nie zawsze funkcjonuje dokładnie tak jak to zakładano.

Zielona oś dzisiaj
Dzisiaj oś ma charakter centrotwórczy tylko na fragmentach zakładanej długości.
Czasami jednak warto przypomnieć pierwotne koncepcje, szczególnie jeśli były one trafne i spróbować je w miarę możliwości odtworzyć na miarę współczesnych czasów. Kreując też nowe elementy miasta powinno się mieć na uwadze to, że miasto było projektowane jako pewna całość, a w zielonej osi, fragmentem miasta przewidywanym od samego początku planowania może tkwić ogromny potencjał.

Zielona oś 2.0

To akcja zmierzająca do aktywacji oryginalnej liniowej przestrzeni publicznej. Na początek nie chcemy robić kolejnych, nigdy nierealizowanych, opracowań projektowych. Chcemy w to miejsce najpierw tchnąć życie. Chcemy, aby stała się przestrzenią publiczną z prawdziwego zdarzenia. Pokazać mieszkańcom, że w centrum jest niewykorzystana, a przemyślana, ogólnodostępna przestrzeń łącząca tereny północne miasta z południowymi. Ukazać jej walory, także w nawiązaniu do współpracy z niedawno kandydującymi o tytuł ESK Katowicami z przewodnim hasłem "miasta ogrodów".

Już 24 września, w sobotę, zapraszamy na szczególny dzień na osi.
W kilometrowym pasie terenu wzdłuż zielonej osi zlokalizowanych jest wiele obiektów o charakterze publicznym: kultury, edukacji, administracji, usług i handlu, kultu religijnego, sportu i rekreacji. Większość z nich jest zaangażowana we wspólną organizację imprez odbywających się na terenie osi.

Miejska Biblioteka Publiczna również weźmie udział w akcji Zielona Oś 2.0. Przed wejściem do naszej biblioteki odbywać się będzie kiermasz Biblioteczne Rozmaitości.

Ja tam będę, bądź i Ty!



20 lat temu, 23 września 1991 roku, odbył się w Polsce pierwszy koncert legendarnej grupy

Deep Purple – brytyjska grupa rockowa. Grupa powstała w Hertfordshire w 1968 początkowo pod nazwą Roundabout w następującym składzie: Ritchie Blackmore, Jon Lord, Nick Simper, Ian Paice oraz Rod Evans. Wspólnie z Led Zeppelin i Black Sabbath, jest uważana za pioniera hard rocka i heavy metalu, chociaż niektórzy członkowie zespołu uważają iż ich muzyki nie da się ściśle zaszufladkować do konkretnego gatunku. Do swojej twórczości, zespół często włączał pierwiastek muzyki klasycznej, blues rocka, popu i rocka progresywnego. Deep Purple został odnotowany w księdze Rekordów Guinessa, jako "Najgłośniejszy zespół świata".Jak do tej pory, zespół sprzedał ponad 100 milionów płyt na całym świecie. Deep Purple zajął 22. miejsce w rankingu VH1's Greatest Artists of Hard Rock.

W trakcie swojej działalności zespół przeszedł wiele zmian personalnych, zaś w latach 1976-1984 był rozwiązany. Największy sukces odniósł drugi skład zespołu, zwany Mark II w skład którego wchodzili: Ian Gillan, Ritchie Blackmore, Roger Glover, Jon Lord i Ian Paice. Ta linia była aktywna od roku 1969 do 1973, następnie od 1984 do 1989 i ponownie w 1993, gdy to współpraca na linii Blackmore-reszta zespołu wydała się niemożliwa. Obecnie skład Deep Purple jest bardzo stabilny (od momentu dołączenia do zespołu Steve'a Morse'a). Do roszad doszło jedynie na pozycji klawiszowca, gdy w 2002 roku Jon Lord, który postanowił poświęcić się muzyce klasycznej, został zastąpiony przez Dona Aireya. Od tego momentu Ian Paice jest jedynym członkiem zespołu występującym w nim nieprzerwanie od jego założenia.

Zapraszam wszystkich do wypożyczania płyt Deep Purple oraz do obejrzenia fragmentu koncertu sprzed 20 lat:



Dziś 62 urodziny obchodzi Bruce Springsteen - amerykański gitarzysta, piosenkarz i kompozytor rockowy.

Bruce Frederick Joseph Springsteen alias The Boss - urodził się  23 września 1949 w Long Branch.

Jego rodzinna miejscowość to  Freehold, również w stanie New Jersey.

Bruce Springsteen na koncertach zazwyczaj występuje z własnym zespołem instrumentalnym The E Street Band, chociaż czasami, jak np. w albumie We Shall Overcome: The Seeger Sessions występuje z innymi grupami.

W 1985 roku wziął udział, razem z artystami Stanów Zjednoczonych, w nagraniu piosenki We Are the World skomponowanej przez Michaela Jacksona i Lionela Richiego, by zebrać fundusze na walkę z głodem w Etiopii, spowodowanym suszą w 1984/1985.

Za piosenkę "Streets of Philadelphia" (z filmu "Filadelfia") otrzymał Oskara w 1993 roku i nagrodę Grammy w 1995 roku. Oto teledysk do tej piosenki:

W 1999 został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.

Zapraszamy do wypożyczania w naszym Dziale płyty Bruce'a Springsteen'a "Greatest hits".